Moors Valley

Aan de andere kant van New Forrest, net voor je Bournemouth binnenrijdt, ligt Moors Valley Country Park and Forest. Op een (min of meer) zonnige zaterdag in het begin van maart (meer bepaald de dag voor Siska haar pols brak) besloten we om dit park eens te gaan verkennen op zoek naar een goede speeltuin. Sindsdien zijn we er al een paar keer terug geweest en we zullen er waarschijnlijk nog wel een paar bezoekers mee naar toe nemen.

Het park is gestart in 1988 met een golfterein (vind je hier zowat in elk dorp), een speelweide naast het meer met bijbehorende speeltuin, een ministoomtrein met twee stationnetjes en een bezoekerscentrum. Het was onmiddelijk heel populair en werd al vanaf 1990 verder uitgebreid met een groot stuk bos met daarin een tree top trail en een play trail. Nu komen er jaarlijks zo’n 750.000 bezoekers wat het tot een van de meest bezochte parken in het zuiden van Engeland maakt.


In het park kan je allerlei activiteiten doen. Onze favoriet is de play trail, een wandeling door het bos van 2-3km die leidt langs allerlei speelplekken rond het thema bos. Zo heb je een klimrek in de vorm van spinnewebben, twee houten slangentunnels die rond en over elkaar kronkelen en een reuze houten klim en klauterparcours. Je kan ook een omwegje maken langs de tree top trail, een houten wandelbrug die door de toppen van de bomen kronkelt. In het bos wordt ook veel gefietst, gelopen en gewandeld, er is een fitnessparcours en voor de waaghalzen is er ook een vestiging van Go Ape, een bedrijf dat op verschillende plaatsen in Engeland touwenparcours in de bomen heeft uitgezet, zowel voor kinderen als volwassenen.

Na al het wandelen en spelen kan je iets eten of drinken in het bezoekerscentrum (de soep is een aanrader!). Aan de andere kant van het bezoekerscentrum ligt een grote speeltuin met een afgebakend deel voor de kleinere kapoenen onder ons. Rond de speeltuin rijdt een ministoomtrein waar je ook een ritje mee maken. Hij gaat helemaal naar de andere kant van het meer naar het levensechte station. De dag afronden doen we meestal met een ijsje, als de rij aan het kraam ten minste niet te lang is :). Aan het einde van de dag ontdek je pas het grootste pluspunt: je betaalt geen toegangsgeld, alleen voor de parking moet je betalen, maar voor een paar pond per dag kan je met de hele familie genieten van het park. Als je met de fiets gaat is het zelfs volledig gratis.

Wim bear day!

Sponserloop, sponserwandeling, sponserfietstocht, gesponserd in pyama naar school gaan, een raffle (Engels voor tombola) voor kerst, valentijn, pasen en alle andere speciale dagen die je maar kan verzinnen.... als het op het verzinnen van charity events (liefdadigheid) gaat, zijn ze hier niet te kloppen. Elke week kunnen we wel op een paar manieren ons geld doneren aan een of ander goed doel. Elk bedrijf werkt ook samen met verschillende organisaties. Ook op school hebben Sam en Siska al ettelijke kilometers gewandeld, gesponserd door mama, papa, oma's, opa's, tantes en nonkels (die dikwijls van niets wisten, maar zo alleen maar mama en papa op de sponserlijst is ook zo zielig).

Bij Wim op het werk waren er een groep collega's die het knettergekke idee hadden om mee te doen aan "Tough Mudder". Dit is een hindernissenparcours van 18-20km dat je in groep kan afleggen. Naast de klassieke legerobstakels zijn er oa ook de Electric eel (door de modder sluipen met boven je kabels die onder spanning staan) en de Phoenix (na een tochtje door de rook mag je door een muur van vuur springen). Vanzelfsprekend kan je niet aan zoiets meedoen zonder je te laten sponseren door familie, vrienden en collega's, dus koos team "The English Gentlemen" om zich in te zetten voor Julia's House, een organisatie die de families van kinderen met een levensbedreigende ziekte ondersteund. Om de opbrengst op het werk wat op te krikken, werden ze uitgedaagd door Wim. Als ze meer dan 200 pond konden verzamelen bij hun collega's dan zou Wim zich een dagje uitdossen als teddybeer en de hele dag geld ophalen. Uiteindelijk hebben ze - incl de 200 pond uitdaging - 500 pond verzameld rond het concept 'Wim bear day'. In het magazijn is Wim nu gekend als 'Wim-bear-bear' :)

National Trust vs English Heritage

Waarschijnlijk was het al wel opgevallen: we hangen hier in Engeland al wel eens de toerist uit. Dat is een van de voordelen van wonen in een ander land, je kan de toerist uithangen zonder ver te moeten rijden. Op onze uitstappen hebben we al een paar keer sites van English Heritage en National Trust bezocht. Dat zijn allebei organisaties die zich bezighouden met het beschermen en uitbaten van het historisch erfgoed. Ze krijgen beiden subsidies van de overheid, maar halen ook een deel van hun inkomsten uit lidgeld en inkom voor de verschillende sites. National Trust houd zich iets meer uitgesproken bezig met landhuizen, tuinen en parken en paleizen. Bij English Heritage vind je meer kastelen en ruines, al vind je er ook andere zaken. Als je besluit om lid te worden, mag je overal gratis binnen en kan je deelnemen aan allerlei activiteiten op de historische sites.

Vorig jaar zijn we voor het eerst naar Mottisfont geweest, een site van National Trust. Omdat we van plan waren om nog een paar keer terug te gaan en we toch al van plan waren om lid te worden van een van de twee organisaties, hebben we dat daar ter plekke meteen gedaan. Het is een vrij traditioneel landgoed met een groot landhuis dat zo'n 800 jaar oud is. Het begon als een klooster, maar werd rond 1535 ontmanteld en sindsdien bewoond door verschillende families. Al deze bewoners hebben hun sporen achtergelaten. Op de terreinen van het landgoed zijn wandelpaden aangelegd langs riviertjes en velden. Je kan er een kamp bouwen, schommelen in de bomen en verschillende kunstwerken bewonderen die in de tuinen verborgen zijn. Door het jaar heen zijn er verschillende thematentoonstellingen en zoektochten voor de kinderen. Binnen in de gebouwen kan je de oude kamers met hun traditionele schilderijen bewonderen. Bovendien worden er ook elk jaar verschillende tentoonstellingen gehouden met moderne kunst. Zo is er altijd wel iets nieuws te zien en te doen en kunnen we de kindjes stiekem laten meegenieten van wat kunst en cultuur. In mei waren we ook al naar The Needles geweest, een andere site van National Trust.

Vorige week bij ons bezoek aan Stonehenge zijn we dan lid geworden van English Heritage aangezien de inkom daar voor de hele familie al de helft was van het lidgeld voor een jaar. Stonehenge is een zeer bekende site, maar veel Engelsen hadden ons afgeraden om er heen te gaan. Het zou niet echt indrukwekkend zijn, je kon er niet echt dichtbij komen en het lag tussen twee zeer drukke wegen. Desondanks vonden we toch dat we er moeilijk op een half uurtje vandaan konden wonen en terug naar Belgie vertrekken zonder er ooit geweest te zijn. Tegen alle goede raad van de Engelsen zijn we op een zonnige zaterdagmorgen dan toch vertrokken. We zijn er inderdaad vlak langsgereden op weg er naar toe, maar de andere drukke weg die vlak naast Stonehenge lag, is intussen afgesloten net als de oude toegang en parking vlak naast de site. Op een drietal kilometer van de site zelf is een gloednieuw bezoekerscentrum gebouwd met een begeleidende tentoonstelling, grote parkings, restaurant, de verplichte souvenirwinkel en een treintje dat op en neer pendelt tussen de site zelf en al de noodzakelijke toeristenvoorzieningen. Zo lijkt de site rond de stenen nu redelijk afgelegen en rustig (als je de weg ernaast negeert) en kan je er op je gemak (volgens een vastgelegde route) rondwandelen. Meestal word je inderdaad op een veilige afstand gehouden, maar op 1 locatie kom je toch redelijk dichtbij, waardoor je toch behoorlijk onder de indruk raakt van de gigantische constructie en je afvraagt hoe ze dat toch klaargespeeld hebben in een tijd waar ze nog niet eens voorzien waren van metalen werktuigen en kranen.

Raad eens wie...

... er voor de tweede keer in het gips zit?
Ja hoor, Siska! Nadat ze een week of 2-3 geleden als eens voorwaarts van de trap geduikeld is - zonder al te veel schade - is ze vanmorgen op een iets minder elegante manier dan normaal naar beneden 'gerobbeld'.
Toen ze wat bekomen was, bleef ze zeggen dat haar armpje een beetje pijn deed. 'een beetje pijn' bij Siska is meestal geen goed teken :-)
Sara is dan maar met Siska naar de A&E - admissions and emergency, aka 't spoed - gegaan. Er is hier al lang een debat over de onderbemanning in de spoeddiensten. Sara heeft de in levende lijve mogen ondervinden: ze zijn rond 11u vertrokken en waren pas tegen 17u terug!
Ons spookje zit nu in zo'n witte plaaster tot vrijdag en dan zal dan in een gewone gips moeten.
Siskaatje heeft plechtig beloofd dat ze vanaf nu voorzichtig gaat zijn, de leuning vasthouden en niet meer van de trap zal vallen!

Om iedereen gerust te stellen...

… ons huis is nog niet in een subtropisch zwemparadijs veranderd. Aangezien we blijkbaar geregeld het nieuws halen in Belgie hier even een update over de nattigheid in onze buurt. Voorlopig valt alles hier goed mee. Ons huis is mooi droog en ook onze straat heeft weinig last van al het water dat maar blijft vallen. In de buurt zijn er af en toe wel kleine straten die gedeeltelijk onder water staan, maar de grote wegen doen het goed. Enkel op een van de ronde punten op de A36 (de grote baan vlak bij ons) kan je af en toe de onderkant van je auto eens wassen. Als je traag door het water rijdt en het water niet te diep is, is dat geen probleem.

Onderweg naar het werk komen we wel ondergelopen gebieden tegen,  maar meestal zijn dit velden, natuurgebieden of bossen. Sommigen staan al onder water van rond kerstmis.

Gisteren werd het al iets spectaculairder. Door de harde wind is er op het terrein van de school net voor de schooldag gedaan was een van de grote bomen langs de toegangsweg omgewaaid. De weg naar de school was een tijdje afgesloten en de ouders die net hun kinderen kwamen oppikken, stonden te wachten tot de weg was vrij gemaakt. De schooldag heeft zo voor de hele school wat langer geduurd dan normaal.

Gelukkig valt het in onze streek allemaal nog redelijk mee. Aan de westkust staan sommige streken al een paar weken onder water en de regering hier krijgt veel kritiek over de besparingen die ze de afgelopen jaren hebben gedaan op oa het uitbaggeren van rivieren en het aanleggen van overstromingsgebieden.

Blij om weer thuis te zijn / Are you happy to be back?

Een vraag die ik wel een paar keer gekregen heb de laatste weken, eerst in het Nederlands toen we voor de feestdagen in Belgie waren en nadien hier in Engeland.
We waren al een tijdje aan het uitkijken om iedereen weer terug te zien. Oma Marleen kon zelfs niet wachten tot kerst (en wij eigenlijk stiekem ook niet) en is dan maar een dagje op en af gekomen naar Londen met de kerstshoppingsbus. Toch was het raar om Belgie weer binnen te rijden. Ineens waren de plaatsnamen bekend en konden de mensen in de winkel ons begrijpen wanneer we tegen elkaar spraken, oppassen wat we zeggen dus, dat zijn we echt niet meer gewoon. We werden er al kort na de grens van bewust dat ook voor de kindjes niet alles in Belgie meer is wat ze gewoon zijn toen Siska ons vroeg wat al die lichtjes langs de straat stonden te doen. Hier in Engeland zijn ze immers niet zo vrijgevig met de straatverlichting.
Natuurlijk was het super om iedereen weer te zien, gelukkig zijn het meer de dagdagelijkse dingen die soms wat onwennig aanvoelen en niet de mensen die we graag/terug zien.

Gek genoeg kreeg ik een gelijkaardige vraag van verschillende Engelsen die eens kwamen polsen of ik toch niet blij was om weer terug te zijn hun geweldige land. Langs de ene kant erger ik me soms aan het idee dat bij veel Engelsen aanwezig is dat hun land voor buitenlanders echt het beloofde land is waar iedereen wil wonen. Langs de andere kant moest ik toegeven dat het toch ook wel leuk was om terug te zijn in ons eigen stekje en dat het hier toch niet zo slecht is. De beide landen hebben zo hun goede en slechte kanten en ik zal toch weer moeten wennen aan een aantal dingen als we terug zijn. Belgie heeft echter 1 groot voordeel tegenover Engeland. Het was ook het antwoord op de vraag van een collega over wat ik nu het meeste mis uit Belgie. Hij verwachtte iets in de aard van chocolade, bier of frietjes, maar eigenlijk was het antwoord heel eenvoudig en enorm cliche: mijn familie en vrienden, de mensen die ik graag zie.

Vuurwerk!

Een week van tevoren begon het al, de ene knal na de andere, het leek wel nieuwjaar. Dinsdag was het dan echt zover: op 5 november vieren ze in Engeland Guy Fawkes Night, ook bekend als Guy Fawkes Day, Bonfire Night en Firework Night.



Op 5 november 1605 probeerden enkele katholieken (de snodaards!) het Engelse parlement op te blazen. De aanslag werd voorkomen en dit wordt elk jaar herdacht door grote vuren aan te steken waarop stropoppen van Guy Fawkes (de leider van de katholieke bommenleggers, ook bekend uit de film "V for vendetta") verbrand worden. Hier zagen we weinig van want tegenwoordig wordt er vooral veel vuurwerk afgevuurd. Het gerucht doet de ronde dat traditioneel op 5 november ook de kelders van het Engels parlement worden gecontroleerd op bommen.



Op dinsdag zelf hoorden we overal rondom ons wel wat knallen, maar er was weinig te zien vanuit onze straat. Op vrijdag 8 november was het Bonfire en Fireworksnight op de school. Voor een bijdrage van 5 pond konden we eerst genieten van een reuzegroot vuur en allerlei kraampjes met gluwein en lichtgevende gadgets voor de kindjes. Om half acht begon het vuurwerk. Vooraf was Siska niet echt enthousiast over het vuurwerk (ik denk dat ze vooral wat bang was voor het onbekende), maar achteraf waren allebei de kindjes toch zeer enthousiast over hun eerste vuurwerk. Het was dan ook zeer indrukwekkend (ook voor ons een van de betere die we al gezien hebben) en heeft bijna een half uur geduurd.
Zaterdagavond was er ook nog vuurwerk op de school op het einde van onze straat. We hebben er van voor ons huis nog even van meegenoten en het zag er ook niet slecht uit. Het leek net nieuwjaar, iedereen stond buiten te kijken.

/met een beetje vertraging is dit bericht na het echte nieuwjaar dan toch gepost geraakt, leve de goede voornemens!

Sam's verjaardagsfeestje

Twee weken geleden was het dan eindelijk zo ver, het was tijd voor Sam's verjaardagsfeestje. Het is in de klas de gewoonte om iedereen uit te nodigen en aangezien ze niet alle 19 in ons huis passen hebben we een plek gezocht die iets beter geschikt was. We hebben het feestje gegeven op Longdown activity farm. Aangezien de boerderij gesloten wordt voor de winter na de herfstvakantie, is het feestje een beetje vervroegd en begon ons feestvarken al op 2 november aan zijn eerste verjaardagsfeestje.


Er waren tien kindjes ingeschreven, maar blijkbaar vallen er altijd nog een paar uit de lucht. Ook de mama's en/of papa's krijg je er gratis bij :-). Kinderen van vijf zijn hier blijkbaar echt te jong om alleen achter gelaten te worden op een verjaardagsfeestje. Belgische ouders hadden daar meestal iets minder moeite mee en vonden hun kroost vanaf een jaar of drie meer dan groot genoeg om alleen te gaan feesten.


Het feestje begon met een prive toer rond de boerderij met boer Brian. Na een korte intro werden eerst een paar kuikentjes (letterlijk) fijngeknuffeld. Dan kregen de jonge geitjes een fles. Vervolgens werden de ganzen en eenden gevoederd en gingen de kindjes eieren rapen bij de kippen en ze naar de winkel brengen. Na een korte break in de strospeeltuin werden de varkens gevoerd, het paard en de ezel even begroet en dan was de toer gedaan en was het tijd om de kindjes te voederen.

Aangezien er hier verwacht wordt dat je de kindjes effectief een "maaltijd" geeft, kregen ze mooie driehoekige boterhammetjes met kaas en hesp en wat groentenknabbels. Daarna was het tijd voor de taart. Na een paar extra stukken taart waren ze klaar om de binnenspeeltuin nog even onveilig te maken. Het voordeel van al die ouders die mee komen is dat ze netjes de overschot van de boterhammen en taart verorberen. Na nog wat spelen en het uitdelen van de partybags, ging iedereen stilaan naar huis.




Thuis heeft Sam (met zijn bevallige assistente Siska) de berg kadootjes uitgepakt en het was de moeite. Dit wordt hier nooit op het feestje zelf gedaan. Het volgende weekend heeft Sam netjes een berg bedank-kaartjes geschreven. Kaartjes schrijven is hier nog een van de nationale hobbies. Het wordt zowat voor alles gedaan: om iemand te bedanken voor een etentje, voor een verjaardag, om de juffen te bedanken voor het schooljaar, ... Er zijn dan ook veel kaartjeswinkels waar niets anders verkocht wordt. Ook voor elk verjaardagfeestje wordt er bij het kadootje een kaartje gegeven (hier ben ik al een paar keer de mist in gegaan), dus Sams kast boven is bedolven onder de kaartjes.

Sam was heel blij met zijn feestje en ook de ouders waren zeer enthousiast. We hebben ons eerste verjaardagsfeestje dus netjes volgens de (Engelse) regels gedaan en gelukkig zijn we met vlag en wimpel geslaagd! 

Vakantie!

Met wat vertraging zijn we er weer!

Vrijdag 18 oktober was het eindelijk zover: vakantie!

Om er echt even tussenuit te zijn, hebben we een huisje gehuurd in Devon. Niet zomaar een huisje, maar een oude watermolen, met enkele originele stukken van de molen verwerkt in het interieur.

Devon ligt in het Zuid-Westen van Engeland, tussen Cornwall (het tipje van Engeland) en Somerset/Dorset. Die laatste liggen op hun beurt naast Hampshire waar wij wonen. Deze County ligt romantisch te wezen tussen het Kanaal (onze Noordzee) en het Kanaal van Bristol. Strakjes vertellen we wel over alle mooie dingen die we gezien hebben, maar een ding was heel typisch: de smalle weggetjes. In het begin van dit filmpje dat enkele Nederlandse toeristen gemaakt hebben, krijg je een indruk van wat wij de laatste 5 dagen meegemaakt hebben! (het voordeel: je moet niet links rijden :) )

Zaterdag hebben we op onze gemakjes uitgeslapen. We moesten het toch een beetje rekken, want we moesten wachten tot Waitrose onze 'home delivery' met ontbijt en drank kwam leveren. Het huisje waar we zaten lag echt in 'the middle of nowhere'. Om toch een beetje beschaving op te snuiven, zijn we naar Barnstaple geweest. Niet dat daar veel te doen was: een soort 'rue des bouchers', een overdekte vlooienmarkt en een museum dat jammergenoeg net dicht ging voor we binnen gingen gaan. We zijn er wel langgenoeg binnengeweest om Sam ons een boek over koningen en ridders uit de museumshop af te laten troggelen :)

Het hoogtepunt van de dag was wel in Saunton Sands. De kust staat hier gekend als een paradijs voor surfers, maar zelfs zonder surfboard is was het er schitterend. Rotsen om over te klauteren, golven om al gibberend van weg te rennen, koude wind met zalig zonnetje,... meer moet dat niet zijn!

Zondag was een hoogdag voor Sam's ridderfantasie: Tintagel, het kasteel dat - hoewel iedereen zegt dat Koning Arthur er nooit geweest is - onlosmakelijk verbonden is met Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel. Het is wel grappig: ieder boekje, paneel met informatie, brochuurtje, ... zegt duidelijk dat 'Arthur has probably never been here', waarna ze allemaal vrolijk verdergaan dat 'if any place could claim to be the old seat of the mythical king, it would be Tintagel'. In het dorpje vind je natuurlijk een Camelot pub, Round table video games en de  Lancelot Inn :)


Als Arthur er geweest is of niet doet er niet echt toe: het is een schitterende plek. Een heel ruw schiereiland met middeleeuwse ruines, steile trappen uitgehouwen in de rotsen, een baai met grotten vol mist van het opspattende water... Gelukkig zat Siska in de draagrugzak zodat we allebei Sam konden vasthouden, wat echt nodig was met de gierende wind.

In de namiddag zijn we nog langs de Golitha Falls gepasseerd. Dit zijn niet echt watervallen genre-Niagara, maar eerder een serie niveauverschillen in een riviertje dat zich door een stuk ongerept bos slingert. Een groot deel van de charme komt door het volledig ontbreken van toeristische omkadering. Op de parking in de buurt is het dan ook gewoonte om mensen die juist aan komen gerust te stellen dat ze inderdaad op de juiste plaats zijn, dat de watervallen niet zo makkelijk te vinden zijn en welk paadje je het best neemt.




Maandag hebben we een stukje verder gereden. In mei hadden Wine en Jan tijdens hun passage het Eden project bezocht en waren vol lof teruggekomen. Het Eden Project is een poging om een oude verlaten steengroeve nieuw, ecologisch verantwoord leven in te blazen. Met innovatieve constructiemethoden en - materialen hebben ze een 3-tal halve bollen - "biomes" - een soort biospheren gebouwd. Die zorgen voor een artificieel mediterraan en tropisch klimaat met palmbomen, bananenbomen, koffiestruiken, enz... In de tropische biome kan je via een serie trappen op een platform dat in de nok van de halve bol op zo'n 50m hoogte hangt. Het kan er 40 graden worden en het is er enorm vochtig. Sam en Siska vonden het super om een bananenboom te zien, te zien waarvan de chocolade komt, ...

Devon is gekend voor zijn nationale parken: Exmoor Park en Dartmoor Park. Op dinsdag hebben we het laatste bezocht. Na ietwat mislukte passage in Castle Drogo - het granieten kasteel was een beetje... lek ... en zat helemaal in de stellingen verpakt - zijn we naar het hartje van het Park gereden naar de Warren House Inn. Dit op aanraden van de lokale toeristeninfo die ons naar Birch Tor had gestuurd om met de kinderen te klauteren en de Warren House lag daar vlak bij.

Laat het ons houden op een niet zo kindvriendelijke ervaring: honden waren welkom in het gezellige centrale gedeelte van de Inn met rustieke open haard en zachte banken. Families met kindjes werden echter verzocht in de 'family room' te gaan zitten: geen vrolijk gekleurde, lekker warme ruimte, maar een kille zaal aan de zijkant van de Inn, voorbij de toiletten, met 1 miezerig elektrisch vuurtje dat amper de tafel er vlak naast kon verwarmen. Ook nog nooit zo snel bediend geweest: ik had amper besteld, of het eten stond al op tafel. En natuurlijk was het even snel weer afgediend vanzodra ze konden vermoeden dat de kids genoeg gehad hadden.

Het voordeel was dat we sneller naar Birch Tor konden :) Dartmoor park is gekend voor zijn heuvels met rotsachtige pieken ('Tor'). Birch Tor is na een korte wandeling makkelijk bereikbaar, dus ideaal om met de kids wat te gaan klauteren. Het was heel drassig en er stond een heel sterke wind, maar echt de moeite waard. Net als in New Forest laten ze hier ook paarden, koeien, geiten en schapen los rondlopen, wat op de terugweg een paar keer voor stapvoets verkeer zorgde.


 

Om de dag toch ietwat opgewarmd af te ronden zijn we nog naar het House of Marbles geweest. Zoals bijna van alles een museum bestaat, zo ook over knikkers. Kleine knikkers, grote knikkers ('bolleketten'!), doorzichtige knikkers, geschilderde knikkers, knikkerbanen - van heel simpel in hout, tot volledig mechanische constructies, etc... Achter in het museum was een actieve glasblazerij waar het lekker warm was en waar je even kon meegenieten van de kunsten van de glasblazers.

Woensdag was alweer de laatste dag. Via een tussenstop in Exeter voor Exeter Cathedral, een gezellige (en kindvriendelijke!) pub en een korte fossieljachtsessie in Charmouth op de Jurassic Coast (nee, jammergenoeg niets gevonden, maar wel veel plezier gehad met op de rotsen te kloppen :) ) zijn we terug naar huis afgezakt.

We gaan zeker nog eens terug om het uiterste tipje van Engeland te bezoeken.

Hoe zit dat nu met die paarden...

We zitten hier nu al een zestal maanden omsingeld door 'wilde paarden' en iedere bezoeker nemen we trots mee naar een van de nabije commons om te tonen dat het niet om 1 of 2 verdwaalde paarden gaat, maar hoe zit het nu echt met die paarden.

Na wat googlen vond ik enkele websites (link, link, link, link) met meer informatie waarvan je hieronder een korte samenvatting kan vinden.

De paarden lopen vrij rond, maar zijn niet echt 'wild' in die zin dat ze allemaal een eigenaar hebben. Die eigenaars zijn 'commoners', eigenaars van een stuk land in New Forest met Common Rights. Er zijn 6 Common Rights:
- Common of Pasture - het recht om ponies, gehoornd vee en ezels vrij te laten grazen
- Common of Mast - het recht om varkens los te laten lopen tijdens de pannage, een periode van ongeveer 2 maanden in het najaar waar varkens de eikels opeten die giftig zijn voor de ponies
- Right of Turbary - het recht om turf te steken. Het recht bestaat nog steeds - en is gelinked aan haard en schoorsteen, niet aan het land - maar wordt niet meer gebruikt.
- Right of Fuelwood - het recht om brandhout te winnen uit het bos. Vroeger ging dit echt om kap, maar tegenwoordig heeft bijna iedereen dit recht verkocht aan de Forestry commission en mogen ze enkel nog takken en twijgen bijeenscharrelen, zolang er ze geen voertuig nodig hebben om het brandhout thuis te krijgen.
- Right of Common of Marl - het recht om mergel te winnen in de groeven in het zuiden van het New Forest. Dit wordt niet meer gebruikt.
- Common of Pasture of Sheep - bepaalde eigendommen komen met het recht om schapen los rond te laten lopen. Weinig eigenaars gebruiken dit recht echter, omdat te veel schapen verdwijnen.

De paarden zijn eigenlijk geen paarden, maar ponies. Ze stammen af van de ponies die hier al enkele duizenden jaren rondlopen en die over de eeuwen heen gedomesticeerd zijn. Ze zijn met zijn 3000.

Minstens een keer per jaar worden alle ponies bijeengedreven door de Commoners. Dit heet 'the drift' en is naar het schijnt heel interessant om te zien, maar de beheerders van de paarden vragen om niet te komen kijken om ongelukken te voorkomen. Eenmaal bijeengedreven worden de paarden onderzocht, krijgen ze behandelingen tegen ziektes, worden ze gebrandmerkt met de unieke letter en cijfercombinatie van hun eigenaar en worden de nieuwe veulens gespeend.

De pony-populatie wordt in stand gehouden door het vrijlaten van ongeveer 150 New Forest hengsten tussen april en juli. Naar het schijnt ben je in die periode best op je hoede voor wat er allemaal kan gebeuren in de bosjes. De hengsten worden ook om de 3-4 jaar overgebracht naar een ander stuk van het New Forest om inteelt te vermijden.

Ieder jaar zijn er een of meerdere pony-sales waar nieuwe veulens of oudere ponies verhandeld worden onder de Commoners.

Het beheer van de pony-populatie is in handen van de Verderers en Agisters.

De Verderers - ze zijn met zijn 10 - zijn verantwoordelijk voor de naleving van de wet in het New Forest. Vijf zijn verkozen en vijf vertegenwoordigen de Kroon, de Forestry Commission en nog ander bestuursorganen uit de streek. Om de zoveel tijd houden ze een publieke zitting waar iedereen zijn klachten en grieven ten berde mag brengen. Ze managen ook de lijst van brandmerkkentekens en beslissen welke hengsten mogen gaan hossen in de bossen.

De Agisters zijn met zijn vijf en worden aangeworven door de Verderers. Ze zorgen voor het dagdagelijks beheer van de ponies, dat de Commoners voldoen aan de vereisten om hun ponies vrij te laten rondlopen en zijn verantwoordelijk voor de afwikkeling van ongevallen met ponies. Ieder jaar komen er 60-70 ponies om bij ongevallen. Recent zijn eigenaars begonnen met fluo-halsbanden voor de ponies zodat ze 's nachts beter opvallen. De Commoners moeten de Agisters betalen voor hun diensten. Om bij te houden dat een Commoner zijn bijdrage betaald heeft, zullen de Agisters de staart van hun ponies bijknippen.

Nog dit: het is verboden om de ponies te voederen. Als je betrapt wordt, kan dit je £200 kosten! En vergeet niet: hoe lief en rustig de ponies er ook uitzien, het blijven wilde dieren die kunnen bijten of trappen.