King of the jungle!

We zijn al dikwijls naar Moors Valley geweest en Sam is daar vooral fan van Go Ape, een touwenparcours in de bomen met op het einde een echte deathride! Toen Sam mocht kiezen wat hij graag nog eens wou doen met zijn vrienden als afscheidsfeestje moest hij dan ook niet lang twijfelen. Go Ape moest het zijn! Jammer genoeg liet ons budget niet toe om de hele klas mee te nemen, dus hij mocht zijn beste vier vrienden uitnodigen.

Twee weken voor ons vertrek trokken we dus met Gaultier, Dan, Joe en Spencer naar Moors Valley. Omdat ik graag nog wat hulp wou met het in de hand houden van 5 "cheeky monkeys" had ik om een vrijwilliger gevraagd bij de andere ouders om mee in de bomen te gaan klauteren. Blijkbaar ben ik niet de enige die dat leuk vind, want zowel Riele, de mama van Dan, als Ann-Marie en Tim, de ouders van Spencer waren om ter snelst om te zeggen dat ze mee de lucht in gingen. We werden allemaal in een veiligheidsharnas gehesen en kregen een korte uitleg over onze zekeringstoestellen. Daarna waren we vertrokken voor een uurtje klauterplezier. In het begin waren er een paar deelnemers nog wat onwennig (de kinderen waren er sneller mee weg dan wij!) maar na een tijdje was iedereen vrolijk van de ene boom naar de andere aan het klauteren en uiteindelijk hebben we wel drie parcours kunnen doen!

Na al dat klauteren hebben we iedereen getrakteerd op een ijsje en zijn we in beperkt gezelschap nog afgezakt naar de speeltuin. Een geslaagd afscheidsfeestje waar Sam zich nog een laatste keer eens lekker heeft kunnen uitleven met zijn maten. Hopelijk zijn er een paar die ooit hun ouders zover krijgen om eens op bezoek te komen in Belgie!

Stilte voor de storm....

Het is intussen drie weken geleden dat ik gestopt ben met werken, maar het was allesbehalve een relaxvakantie.

Onze beide Engelse auto's zijn verkocht en we rijden voorlopig rond met twee huurauto's. Ook onze "nieuwe" Belgische auto heeft samen met Wim de oversteek naar Engeland gemaakt zodat we daarmee volgende week naar Belgie kunnen terugrijden. Voor Siska was het zeer verwarrend omdat we op een gegeven moment rondreden met vijf  verschillende auto's. Tegen het einde van de week gaan we de twee huurauto's terugbrengen en dan worden weer normale mensen met 1 auto!

Ik heb me ook nog leuk beziggehouden met het afsluiten van allerlei abonnementen, contracten, verzekeringen,.. en heb ons ook afgemeld bij de Belgische ambassade. We worden weer officieel inwoners van het Belgisch koninkrijk!

Ons huis is intussen van top tot teen opgeblonken en staat klaar om leeggehaald te worden. Vooral het weer in originele staat krijgen van de tuin was voor ons tuinexperten een uitdaging. Gelukkig was het hier niet zo heet als in Belgie, alhoewel we toch ook net de dertig graden gehaald hebben. Morgen maandag starten de verhuizers met het inpakken van onze spullen en als alles goed gaat, verdwijnen die op woensdag in de verhuiswagen.

Gisteren was het redelijk drukjes want we hadden tussen de hele verhuis door ook nog eventjes Siska's verjaardagsfeestje met haar klasgenootjes ingepland. Na het feestje zijn we snel alles gaan afzetten in West Wellow, om dan door te sjeezen naar Cadnam. Daar wachtte Catherine ons op aan ons vakantiehuisje dat voor de laatste week in de UK onze thuis wordt. We hebben snel de sleutel in ontvangst genomen en even rond gekeken in het huisje. Oorspronkelijk was het de bedoeling om zaterdag ook effectief te verhuizen, maar dat was wat optimistisch. Van Cadnam zijn we nog een laatste keer gaan pubben in Sir Walter Tyrell met Leonie, een collega van Wim, met haar twee kindjes en met Ted, een collega van mij, vergezeld van zijn vrouw en dochter. Het was wel vreemd, want het grootste deel van het gezelschap had de rest nog nooit ontmoet, maar het werd een hele leuke namiddag! 's Avonds zijn we allemaal moe maar voldaan voor een laatste keer in ons bed gekropen in West Wellow.


Vandaag (zondag) hebben we onze spullen gepakt voor de komende tien dagen en hebben de trampoline en onze hangmat afgebroken zodat ze zeker mee kunnen met de vrachtwagen. Kort na de middag waren we gepakt en gezakt en zijn we vertrokken naar ons vakantiehuisje. Deze namiddag hebben we met zijn vieren lekker genoten van onze tuin en zijn in de pub aan de overkant van de straat lekker gaan eten. Aangezien ze daar lekkere ijsjes hebben denk ik dat we daar nog wel eens gaan passeren.

Morgen beginnen we echt aan onze verhuis, want dan beginnen de verhuizers alles in te pakken. Sam en Siska gaan ondertussen hun laatste week naar school (jaja, hier zijn ze er nog niet vanaf), maar zo te zien zal het een redelijk rustige schoolweek worden.

Om alles samen te vatten: we komen er echt terug aan, we kunnen niet meer van gedachten veranderen. Ik kijk er al een tijdje naar uit om weer naar huis te komen, maar nu word ik met mijn neus op het feit gedrukt dat we hier echt vertrekken en alles achterlaten en dan is het toch wel even slikken. Ook Sam en Siska beginnen stilaan echt te beseffen dat we gaan vertrekken en zitten af en toe wat beteuterd te kijken. Gelukkig zit er veel familie en vrienden uit te kijken naar de dag dat we weer terug zijn en zal het wel wat makkelijker zijn als we door iedereen in Belgie fijngeknuffeld worden!

Laatste werkdag...

Donderdagochtend 11 juni rond half negen was het zover: ik reed voor de laatste keer de parking op van het Jacobs kantoor in Segensworth. Oorspronkelijk zou vrijdag mijn laatste dag zijn, maar Siska en haar assembly beslisten daar anders over.

Het was de hele week nog vrij druk geweest en donderdag was niet echt anders: de laatste updates voor mijn vervanger die net terugkwam van zijn huwelijksreis, nog snel tussendoor een paar laatste plannen buitenkrijgen en een laatste update vergadering met de projectman.

's Middags ben ik nog snel iets gaan eten met de Halima en Ted, de twee collega's waar ik de laatste maanden elke dag mee heb samengewerkt. Daarna gingen we naar lokale traditie iets drinken in de pub met een de civil afdeling uitgebreid met nog wat andere collega's van het kantoor in Segensworth. Het weer was super en we konden lekker in het zonnetje genieten van wat bier en cider.

Na de middag ging het werk iets minder vlot, wat er voor gezorgd heeft dat ik 's avonds het kantoor als laatste afgesloten heb om alles nog af te werken.

Eerder in de week was ik nog aan het aftellen naar mijn laatste werkdag omdat het stilaan vrij hectisch werd om het werk te combineren met mijn andere bezigheden aangezien Wim al vrij veel in Belgie is voor het werk. Toen ik na de laatste dag naar huis reed was het toch wel even slikken. Ik besefte ineens dat we effectief hier gaan vertrekken om waarschijnlijk nooit meer echt terug te komen. Afscheid nemen van de collega's in Antwerpen was niet echt leuk, maar ik wist dat ik hen ooit nog wel zou terugzien. De kans dat ik mijn collega's uit Segensworth ooit nog terugzie is veel kleiner en zo lijkt elk afscheid hier toch nog wel een beetje anders.

Quentin Blake in Mottisfont

In Mottisfont Abbey organiseert National Trust dikwijls tentoonstellingen. Meestal zijn dit vrij klassieke tentoonstellingen, maar altijd wordt er rond het thema ook iets georganiseerd voor kinderen. Zo hebben Sam en Siska al eens een zoektocht gedaan met opdrachten rond het ballet Het Zwanenmeer. Deze zomer was er echter een tentoonstelling van de illustraties van Quentin Blake (o.a. bekend van zijn tekeningen in de boeken van Roald Dahl) en andere illustratoren van kinderboeken. Aangezien Sam net Roald Dahl aan het ontdekken is door het lezen van Sjakie en de chocoladefabriek, was dit een ideaal dagje uit.

Rond de tentoonstelling was een zoektocht uitgewerkt waarin de kinderen hun eigen versie van een verhaal konden samenstellen en illustreren en er achteraf een boekje van konden maken. Ze kregen een boekje om in te werken waarin een verhaal geschreven was. Aan de hand van de opdrachten die overal op het domein te vinden waren moesten ze dit verhaal dan aanvullen met hun eigen verzonnen held en zijn trouwe dierenvriend. Ook belangrijke wendingen in het  verhaal moesten ze zelf invullen en de illustraties werden ook onderweg toegevoegd. Onderweg moesten ze nog opdrachten uitvoeren die te maken hadden met de avonturen van hun helden. De zoektocht passeerde ook langs de tentoonstelling in het kasteel zelf waar ze een paar illustraties in hun boekje konden natekenen. De laatste opdracht was het ontwerpen van een mooie kaft van hun boekje. Na al het harde werk konden ze met een ijsje luisteren naar een vertelster die allerlei verhalen van Roald Dahl en andere schrijvers voorlas.

Iedereen gewaarschuwd: we komen er weer aan!

Op 11 juli is het zover, we stappen dan voor de laatste keer in de auto om de reis naar België te maken, maar deze keer komen we niet meer terug. Voordat we zover zijn moet er nog van alles gedaan worden.

Volgende week donderdag ga ik mijn laatste dagje werken. Dan begint voor mij een verlengde zomervakantie want ik ga pas weer aan het werk wanneer Sam en Siska wat gewend zijn aan school.

Ik ga dan beginnen alles hier af te sluiten en voor te bereiden voor de verhuis. Tussendoor hebben we ook nog een druk programma met wat schoolevents, verjaardagsfeestjes en logeerpartijtjes. Wim reist intussen nog wat op en neer naar België en andere landen in Europa.

Ons laatste weekend hier verhuizen we voor een weekje naar een vakantiehuisje en genieten we nog van Siska's eigen verjaardagsfeestje. Daarna beginnen ze ons huis hier leeg te halen en op woensdag 8 juli vertrekt de vrachtwagen met onze spullen.

Vrijdag is het Sam en Siska's laatste schooldag en zaterdag vertrekken we richting Izegem om daar netjes op tijd aan te komen om mee Oma's 70ste verjaardag te vieren!

Als alles goed gaat komt de vrachtwagen met onze spullen op maandag onze oprit opgereden en kunnen we jullie wat later in de week eindelijk weer een stoel geven om op te zitten als je op bezoek komt!

Voor wie het allemaal nog eens goed wil bekijken heb ik de aftelkalender vinden die we voor Siska gemaakt hebben... veel succes met het ontcijferen van de symbolen die we verzonnen hebben!

Gast van de dag

(Siska met lage basstem: "Hallo, ik ben Sinterklaas")

Qlock

Hoe laat is het nu ook weer in Belgie? Kan ik nog bellen of is het al te laat? En we willen skypen met de bende in Nieuw Zeeland. Als we nu bellen, liggen ze dan nog in hun bed of gaan ze net gaan slapen? Zou Mathiz nog wakker zijn?

Zo zijn er nog wel een paar situaties waar Qlock best van pas komt. Het zijn klokken die je op de desktop van je computer kan zetten en die de lokale tijd aangeven van om het even welke grote stad ter wereld. Best handig als je vrienden of familie (of jijzelf) het wat verder gaat zoeken! Bovendien passen ze zichzelf aan als er ergens van zomer- naar winteruur overgeschakeld wordt en het uurverschil dus wijzigt. Je kan een gratis versie downloaden via deze link (klikken en even wachten, downloaden en installeren). Veel plezier ermee!

Winchester science center

Toen we in Schiplaken woonden, gingen we al wel eens naar Technopolis. Vooral voor Sam, maar zelfs ook voor Siska was er van alles te beleven en te ontdekken. Dit was vooral een hele goede oplossing voor een regenachtige dag. Op een regenachtige zaterdag zochten we hier dus naar een alternatief voor Technopolis. Zo kwamen we terecht bij het Winchester Science Centre, ongeveer een half uurtje rijden van West Wellow.

Van buitenaf leek het vrij gelijkaardig aan Technopolis. Toen we binnen gingen zagen we meteen dat het wel wat kleiner was. Gelukkig was er net een thema-weekend rond ruimtevaart aan de gang. Zo liep zowat elk personage uit Star Wars er rond en waren er demonstraties rond ruimtevaart. Sam en Siska konden ook hun eigen raket maken en lanceren! Hier kan je hun eerste raketlancering bewonderen. In het Science Centre zelf waren er natuurlijk ook allerlei experimenten die je kon uitproberen. We zijn begonnen met experimenten rond stromingen (water, lucht) en elektriciteit. Er was ook een thema tentoonstelling rond sport die zeer in de smaak viel. Daarna zijn we het planetarium gaan uittesten waar een film gespeeld werd over de planeten in ons zonnestelsel. Sam was gefascineerd, Siska een beetje bang en Wim heeft het grootste deel van de film geslapen in de te comfortabele achteruitliggende zetels! Na een kleine hap en het mishandelen van de laatste experimenten van de dag zijn we terug naar huis gereden.

Voor een regenachtige dag was het best een leuke uitstap, maar als je verwend bent door Technopolis valt het toch een beetje tegen. Het is allemaal wat ouder, kleiner en minder spectaculair. Op een halve dag heb je het meeste wel gezien en een paar keer per jaar terug gaan is dus niet echt aangewezen. Gelukkig merkten Sam en Siska daar weinig van en hebben ze zich enorm geamuseerd!

Verhuisd naar Segensworth

Geen paniek, we wonen nog altijd in ons zelfde huis! Ik ben gewoon verhuisd op het werk. Voor de zomervakantie kregen we immers op het werk te horen dat het Jacobs kantoor in Portsmouth samengevoegd werd met het kantoor in Reading waar ik net een paar maanden gewerkt had. Voor veel van mijn collega's die al jaren in het kantoor in Portsmouth werkten was dit niet zo'n goed nieuws. Er zijn er dan ook een aantal vertrokken of wat vroeger dan gepland op pensioen gegaan. Een ander deel van de collega's werkt nu in Reading. Omdat de klant waarvoor we met een vijftigtal collega's werken ons liever in de buurt houdt, zijn ze bij ons op zoek gegaan naar een kleiner kantoor in de buurt. In juli hebben ze een geschikte locatie gevonden in Lancaster court in Segensworth. Dat is ongeveer vijf minuutjes dichter bij huis voor mij. Eind augustus werd iedereen die naar Reading vertrok verhuisd en was het voor degenen die naar Segensworth gingen aftellen tot de verhuisdatum. Intussen moesten we op kantoor goed uitkijken dat onze tenen niet platgereden werden door verhuiskarretjes of dat onze spullen niet per ongeluk in een verkeerde doos verdwenen.

In september was het nieuwe kantoor in Segensworth ingericht en klaar voor ons. Op woensdag moesten we alles inpakken en voorzien van onze naam en werden we om drie uur in de namiddag vriendelijk buitengekeken door de mannen van de verhuisfirma. Met dank aan hen en een paar supermannen van IT konden we donderdagmorgen al meteen weer aan het werk in het nieuwe kantoor. Alles was netjes op de juiste plaats terechtgekomen en werkte nog ook. Alleen de telefoons deden er wat langer over, maar intussen werkt alles perfect en zijn we al goed gewend aan onze nieuwe stekkie.

Met de verhuis is ook de werksfeer een pak verbeterd. Vanaf de aankondiging in juni dat het kantoor in Portmouth ging sluiten, was de sfeer niet echt optimaal. Niemand was echt zeker van zijn job en al zeker niet van waaruit ze de komende jaren verwacht worden te werken. Aangezien het de zoveelste woelige periode was in de afgelopen vijf tot tien jaar (het kantoor is al een paar keer van eigenaar veranderd voordat het een Jacobs kantoor werd) hadden veel mensen die er al lang werkten het allemaal wat gehad, wat niet volledig onbegrijpbaar is. Sinds we verhuisd zijn, is het alsof iedereen begonnen is aan een nieuwe start en de sfeer is er een pak op verbeterd! Zo loopt het voor mij en mijn directe collegas toch allemaal redelijk goed af.

De natuur is hard. Keihard.

Gisterenochtend stond ik op weg naar het werk te genieten van een van die schitterende Britse uitvindingen: een rond punt met verkeerslichten. Voor de mensen die al hier geweest zijn - ik stond op het rond punt waar de A36 (grote weg langs onze straat) de autostrade (M27) kruist.

Terwijl ik stond te wachten, zag ik een kleine moedige muis uit het struikgewas aan de binnenkant van het rond punt trippelen. Het beestje begon aan een halsbrekende overtocht van een 2 vakken brede afrit van de autostrade. Zeker 20 auto's raasden aan hoge snelheid voorbij - het muisje kon alle 80 banden ontwijken en geraakte ongedeerd aan de borduur aan de overkant van het rond punt.

Om terstond opgepeuzeld te worden door een ekster die het tafereel rustig had zitten bekijken.

De natuur is hard.
En ik had er een filmpje van moeten maken voor youtube - dan moest ik misschien niet meer gaan werken :)